Skamandryci
W 1920 roku w Warszawie powstaje czasopismo ‘’Skamander’’. Skamander to rzeka w Troi. Było pięciu poetów, którzy reprezentowali tę grupę. należeli do nich: Iwaszkiewicz, Tuwim, Słonimski, Wierzyński, oraz Lechoń. Tworzyli oni grupę poetycką, ale nie tworzyli takiej samej poezji. Poruszali różne tematy polityczne, społeczne. Często bohaterem tych utworów będzie stary, prosty człowiek. Do grupy skamandrytów należały również kobiety: Iwałkowiczówna, oraz Pawlikowska- Jasnorzewska. Miejsce spotkań Skamandrytów były kawiarnie pod pikadorem.
Bolesław Leśmian
Był poetą neoromantycznym. Dokonuje autopormofizacji natury, pokazuje moc natury, nadaje jej cech ludzkich. Natura w jego utworach jest zaskakująca, nieprzewidywalna. Tworze nowe słowa, neologizmy zwane od jego nazwiska leśmianizmami. Odnosi się do filozofii Bergsona, czyli podkreślenie sił witalnych, intuicja, instynkt. Leśmian jest zwolennikiem tej filozofii. Stworzył swoją własną rzeczywistość. Do jego utworów zaliczmy między innymi ‘’Dusiołka’’, który opowiada o losach pewnego wędrowca, który pragnie sobie odpocząć. Kiedy kładzie się do snu, nagle zaatakował go Duciołek. Zaczął męczyć wędrowca, który budzi się przerażony. Szuka winnych tragedii. Najpierw obwinia zwierzęta, później Boga. Poeta na końcu utworu zadaje pytanie o pochodzenie i istotę zła obecnego na świcie. Zauważa, że Bóg oprócz dobrych i pożytecznych rzeczy, stworzył demony dręczące ludzi. Zastanawia się nas sensem takiego postępowania twórcy.