Pałac Branickich
Pałac Branickich, mieszczący się w Białymstoku słynie z najlepiej zachowanej rezydencji magnackich epoki saskiej na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Stanowi niezwykle cenny zabytek architektury późnobarokowej. Sejm Rzeczypospolitej nadał bowiem starostwo tykocińskie, które to dotychczas należało do królów polskich i wówczas było dzierżawione przez magnatów, w dziedziczne posiadanie Stefanowi Czarnieckiemu w uznaniu jego wielkich zasług dla Ojczyzny z lat wojen kozackich i szwedzkich. Po śmierci hetmana całe bogactwo przeszło na córkę, oraz zięcia. Budowla otrzymała dwie fasady. Jedna z nich, nieco bardziej dynamiczna, ozdobiona licznymi kamiennymi rzeźbami, pełniła funkcję witania wjeżdżających na dziedziniec, który to po bokach otoczony był niższymi skrzydłami gospodarczymi. Natomiast druga, nieco spokojniejsza, była wzorowana na Wersalu i Schoenbrunnie. Przy dekoracji wnętrz rokokowych, pracowało bowiem wielu znakomitych artystów, między innymi rzeźbiarz Jan Redler.
Pałac Mielżyńskich
Pałac Mielżyńskich zaliczany jest do jednej z najwspanialszych rezydencji klasycznej, epoki stanisławowskiej, położony w Wielkopolsce nieopodal Leszna. Szczególnie bogata szlachta gospodarnej Wielkopolski, wiele inwestowała w swoje rezydencje, szczególnie widoczne jest to w epoce stanisławowskiej, oraz w początkach zaborów. Budowle wznoszone były głównie w stylu klasycyzmu stanisławowskiego, a także najlepszych warszawskich architektów, między innymi Dominika Merliniego, Jana Christiana Kamsetzera, Stanisława Zawadzkiego. Nowo powstała budowla bardzo szybko stała się wzorem dla innych, szczególnie zyskała dzięki nowatorstwu, oraz rozmachowi. Szczególnie bogatą wartość posiada wystrój wnętrza, zwłaszcza na uwagę zasługuje biało złocista sala balowa. Artysta, który ją zaprojektował pomysły czerpał z twórczości budowniczego angielskiego Roberta Adama. Bowiem po II wojnie światowej ocalałe pozostałości przejęło Ministerstwo Rolnictwa.