Śpiąca Królewna
Śpiącą Królewnę, bohaterkę baśni spopularyzował Perrault w swoim zbiorze baśni. Siedem dobrych wróżek, chrzestne matki królewny, obdarzyło ją cnotami. Tylko ósma, zła, przepowiedziała jej śmierć, gdy dziewczynka będzie miała piętnaście lat. Jedna z dobrych wróżek ulitowała się nad nią i osłabiła moc przepowiedni. Sprawiła, że królewna nie umrze, a zaśnie na sto lat, do czasu, gdy zjawi się królewicz, który się z nią ożeni. Królewna, choć chroniona przez rodziców nie uniknęła swego losu. Zgodnie ze złą wróżbą ukłuła się wrzecionem i zasnęła, a wraz z nią we śnie pogrążył się cały dwór. Po latach zjawił się królewicz. Królewna za sprawą jego pocałunku obudziła się i cały dwór ożył. Śpiąca królewna była też nazywana Różyczką. Jej postać stała się inspiracją dla wielu ludzi sztuki. Powstały nawet utwory muzyczne, między innymi balet „Śpiąca Królewna” Piotra Czajkowskiego, oraz film pełnometrażowy Walta Disneya.
Zosia Samosia
Zosia Samosia jest bohaterką satyrycznego wiersza Juliana Tuwima. Jej imię stało się na tyle popularne, że przeszło do języka potocznego. Oznacza ono osobę przekonaną o tym, że wszystko potrafi zrobić najlepiej i najlepiej każdej sytuacji obejdzie się bez pomocy innych. Tuwimowska Zosia Samosia w pogardzie ma szkołę i naukę i zachowuje się tak jakby zjadła wszystkie rozumy. W wierszu pewna siebie, przemądrzała dziewczyna jest ośmieszona. Autor udowadnia, że jej przekonanie o potędze własnego rozumu jest całkowicie błędne. Odpowiedzi Zosi na najprostsze pytania wykazują całkowity brak wiedzy i skrajną głupotę. „Zosia Samosia i inne wierszyki” to tytuł zbioru wierszy dla dzieci Juliana Tuwima, wydanego w 1938 roku, gdzie ten zabawny wiersz ukazał się po raz pierwszy. Po wojnie wielokrotnie wznawiany i szeroko rozpowszechniony, znany jest rodzicom i dzieciom.