Czerwony Kapturek
Czerwony Kapturek szedł do swojej chorej babci przez las. Zapominając o przestrogach matki, dziewczynka zboczyła z drogi, aby nazbierać dla babci kwiatków. Tymczasem wilk podpatrzył jej zachowanie i udał się do babci. Udając wnuczkę, dostał się do chatki. Tam zjadł babcię, przebrał się w jej czepek i ułożył w łóżku. Czerwony Kapturek dał się zwieść i również padł ofiarą, zjedzony przez podstępne zwierzę. Z bajki miał wynikać morał, że należy słuchać matki i dokładnie wypełniać jej polecenia. Bracia Grimm połączyli dwie wersje bajki i ich opowiadanie ma szczęśliwe zakończenie. Młody myśliwy, który przypadkiem przechodził koło domku babci, usłyszał chrapanie wilka. Zobaczył zwierzę w łóżku i wszystkiego się domyślił. Rozciął śpiącemu wilkowi brzuch i wydostał babcie i czerwonego Kapturka. Dziewczynka przyrzekła, że już nigdy nie będzie biegała sama po lesie.
Dziewczynka z zapałkami
Mała uboga dziewczynka w sylwestrowy wieczór sprzedawała zapałki na zaśnieżonej ulicy. Przebiegając przez ulicę zgubiła za duże buty i stała boso na mrozie. Patrząc na oświetlone okna domów, na noworoczną krzątaninę, zapalała zapałki by się ogrzać i wyobrażała sobie kominek, dobre jedzenie, ciepły dom, wszystko to, czego jej brakowało od czasu śmierci jej babci. Rankiem w Nowy Rok, znaleziono zamarzniętą dziewczynkę na ulicy. W zsiniałych rączkach trzymała zapałki, większość z nich była spalona. „Dziewczynka z zapałkami” to jedna z najbardziej znanych baśni Andersena. Opowiedział ją pisarz, na zamówienie duńskiej pary królewskiej. Smutną i poetycką opowieść o dziewczynce z zapałkami tworzył w zamku, wśród ogromnego bogactwa i przepychu. Nawet w latach sławy i dobrobytu nie mógł zapomnieć swego dzieciństwa spędzonego w nędzy. Baśń powstała w 1845 roku a w Polsce tłumaczona jest od roku 1982. Nosi także tytuł „Wigilia Nowego Roku”.