„Dżuma”
„Dżuma” Alberta Camus jako najwybitniejsze dzieło nurtu egzystencjalnego. Powieść Alberta Camus powstała tuż po II wojnie światowej. Szybko zaobserwowano jej uniwersalny charakter i tak zwane podwójne dno. Akcja książki rozgrywa się w mieście Oran, w którym zupełnie niespodziewanie wybucha epidemia dżumy. Mieszkańcy są zaskoczeni, jednak na zdarzenie reagują bez paniki, ze względu na nieliczne przypadki zakażenia. Brak paniki nie jest tu jednak pozytywny. Mieszkańcy nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji i nie zachowują należytej ostrożności. Po pewnym okresie czasu dżuma zaczyna pochłaniać coraz większą liczbę ofiar. Zaczyna brakować miejsc w szpitalach i na cmentarzach. Przerażenie ludzi wzrasta, jednak nikt nie ma pojęcia jak zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby. I tu pojawia się cały sens powieści. Na epidemię dżumy każdy reaguje inaczej – jedni działają na rzecz dobra ogółu, jak doktor Rieux, inni skupiają się na oskarżeniach i pustych słowach. Postawy bohaterów ukazują obraz współczesnego świata, pełnego zła i wojen. W dosłownym znaczeniu powieść pokazuje także wielkość epidemii.
Proces
„Proces” Franza Kafki jako wieloznaczna powieść dla wymagającego czytelnika. Choć „Proces” Franza Kafki jako lektura jest zmorą dla większości uczniów, to w świecie literackim jest perełką. W książce zachwyca przede wszystkim głębia i różnorodność interpretacji. Przeczytana kilka razy pozwala na skierowanie myśli na coraz to nowsze tory. Sprawia, że czytelnik czuje się oddzielony od rzeczywistości, poruszający się w nieskończonej czasoprzestrzeni, gdzie nikt i nic nie jest takie, jakie jest naprawdę. Dzięki temu powieść daje możliwość odniesienia jej do każdej sytuacji w każdym czasie. Analizowano ją zarówno w aspekcie totalitarnym, egzystencjalnym, jak i religijnym. Ostatecznym punktem może być dosłowne spojrzenie na postać Józefa K., głównego bohatera. Patrząc przez ten pryzmat „Proces” przedstawia obraz zniewolenia człowieka przez prawo, prawo niewymierne i nieobliczalne, które w swoje rozgrywki włącza społeczeństwo. Wszystko daje obraz państwa bezprawia z prawem w roli głównej. Autor nie daje także jednoznacznego rozwiązania. Snuje się w domysłach i różnych interpretacjach losów Józefa K.
„Wilk stepowy”
„Wilk stepowy” Hermana Hesse jako podróż w głąb siebie.Niesamowita książka Hermana Hesse, jaką niewątpliwie jest „Wilk stepowy” stawia czytelnikowi kilka podstawowych pytań. Po pierwsze w jakim społeczeństwie istnieje największa szansa na rozwój jednostki i za jaką cenę? Ponadto jakie życie jest rzeczywiści warte przeżycia? Autor kreuje egzystencjalną postawę wobec życia. Książka jest pewnego rodzaju pamiętnikiem opisującym stany duchowe mężczyzny w kryzysie wieku średniego. Główny bohater, Haller, jest samotnikiem poruszającym się wyłącznie własnymi ścieżkami. Choć poznaje coraz to innych ludzi i miło spędza czas z dużo młodszymi kobietami, tak naprawdę odczuwa wielką pustkę. Jego kolejne wojaże mają tylko jeden cel – znaleźć dowód na to, że ma jeszcze po co żyć. Kryzys głównego bohatera jest tak naprawdę metaforą kryzysu zachodniej kultury, tak bardzo zaniedbanej w czasach konsumpcjonizmu. Wraz z wilkiem stepowym, czyli Hellerem odbywamy podróż w głąb siebie. Podróż pełną fantazji i podświadomości, gdzie nie sięgają realia życia mieszczańskiego. Tutaj tęsknoty przeplatają się z poczuciem rozpaczy i klęski, towarzyszącemu życiu każdego człowieka…