Czasy starożytności
Antyk to epoka, w której stworzono podwaliny całej sztuki i to właśnie na niej wzorowali się późniejsi twórcy.
Ogół najstarszej epoki w dziejach literatury obejmuje nie tylko antyk, a zatem kulturę starożytnej Grecji i Rzymu, ale także Biblię, najważniejszą księgę dla wszystkich chrześcijan. Całość zasad określających kształt dzieła stworzona w tych czasach przetrwała po dziś dzień i nadal wielu współczesnych artystów się do nich odwołuje. Przykładem może być teatr starożytnej Grecji, której podział na kolejne akty i sceny a także zasada trzech jedności przyjmowane są przez dzisiejszych twórców tragedii. Do najwybitniejszych twórców tego okresu należeli tak wielcy autorzy jak Homer czy Horacy, a także Wergiliusz i Sofokles. Ich dzieła, jak na przykład „Stworzyłem sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu”, pozostają nadal aktualne i czytają je wszystkie pokolenia. Jeśli zaś chodzi o Biblię to zasady zawarte w tej księdze są podstawą wiary chrześcijańskiej i skłaniają czytelników do wielu przemyśleń prezentując różnego rodzaju postawy i sytuacje. Stary i Nowy Testament to wprawdzie opowieści o życiu i działalności Jezusa, ale także proroków i wcześniejszych posłańców Boga, jednak zawiera również rozległy opis wizji końca świata według świętego Jana – Apokalipsę.
Rycerze i damy dworu
Rycerze i damy dworu
Średniowiecze to czas królów, rycerzy i pięknych kobiet, a także ascetycznych zakonników.
Ramy tej bardzo długiej epoki wyznaczają dwa wielkie wydarzenia mające ogromne znaczenie w przebiegu późniejszej historii świata. Był to upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego, a także odkrycie Ameryki przez Krzysztofa Kolumba. To właśnie te czasy utrwaliły trzy główne wzorce parenetyczne – władcy, rycerza i świętego. Przestrzeganie owych reguł było bardzo ważne w uzyskaniu danego tytułu i okryciu się późniejszą chwałą. Poza tym królował potężny kult Boga, którego czczono i dbano o to, aby był On przychylny wszystkim wiernym. Stąd takie zachowania jak na przykład brak podpisów nawet pod wielkimi dziełami ówczesnych autorów, bowiem skromność im na to nie pozwalała. Ponadto stworzono również wizję tak zwanego tańca śmierci. Królujący teocentryzm objawiał się dosłownie we wszystkich dziedzinach życia społecznego, a zatem literatura i sztuka również dotyczyła jedynie Boga i spraw Jemu bliskim. Stąd także upowszechnienie się takich gatunków lirycznych jak hymn czy pieśń, które szczególnie uprawiane były przez artystów dopiero w oświeceniu.